maja
6
Popularnym urządzeniem w dzisiejszych czasach jest rzutnik projekcyjny. Posiadać on musi swoje źródło światła, którym są lampy do projektorów. Wytworzone światło musi być z kolei odpowiednio skierowane, a za sformowanie odpowiedniej wiązki światła odpowiada układ optyczny w urządzeniu. Na końcu, za powstawanie obrazu odpowiada specjalny element, którego rolą jest przepuszczanie światła o odpowiedniej barwie. Dzięki umieszczeniu przedmiotu blisko źródła światła oraz odpowiedniej rozbieżności promieni świetlnych wychodzących z lampy uzyskuje się powiększenie obrazu.
Wyróżnić można wiele rodzajów projektorów. Ze względu na podłoże użytkowe naświetlanego przedmiotu powstały: projektor komputerowy, projektor filmowy, projektor telewizyjny. Biorąc pod uwagę podłoże tradycyjne przedmiotu wyróżniamy z kolei: episkop (mamy do czynienia z podłożem nieprzezroczystym), diaskop (kiedy podłoże jest przezroczyste), epidiaskop (urządzenie łączące cechy episkopu i diaskopu). Zarówno epidiaskopy jak i diaskopy mają zastosowanie dydaktyczne, dzięki możliwości wyświetlania obrazów w powiększeniu w pomieszczeniach zamkniętych (na przykład na ścianach). Starszym typem projektora jest pleograf odkryty w 1894 roku przez Kazimierza Prószyńskiego (służył do rejestracji zdjęć jeszcze na specjalnych błonie fotograficznej). Obecny rozwój techniki (wzrost użytkowania sprzętów takich jak aparaty cyfrowe, komputery) spowodował jednak wypieranie tych urządzeń coraz bardziej przez projektory komputerowe, które rzutują obrazy na ścianę bezpośrednio z komputera lub aparatu cyfrowego.